Naar de film

Gisteren ging ik naar de film. Het was de tweede keer sinds de geboorte van onze zoon dat vriend en ik iets samen ondernamen, echt waar, dus alleen daarom al was dat een heel goed plan. Daarbij komt: dit was niet zomaar een film.

Ik las voor het eerst over Down to Earth toen ik op de redactie van Happinez was om een dagje te redigeren, al een hele tijd geleden. Een van de artikelen ging over Renata en Rolf, een Nederlands stel dat met drie kinderen in Londen leefde. Een goed leven, en toch vroegen ze zich steeds vaker af: is dit alles? Hoe succesvoller ze waren in hun werk, en hoe meer dingen ze daardoor konden kopen, hoe rustelozer ze werden. Wat was de waarde van hun succes? Wat wilden ze eigenlijk bereiken, ook voor hun kinderen? Steeds sterker voelden ze de behoefte om eruit te breken, uit het systeem, uit hun levensstijl. En het mooie is: als je je wens heel duidelijk maakt, kan het universum aan de gang om je te helpen. Vanuit het niets kregen ze de uitnodiging om in Amerika een indianenstam te bezoeken. Ze gaven alles op, banen, huizen, bezittingen, en kochten een stukje 'wildernis' bij Lake Michigan om daar (voor een paar jaar, was de bedoeling) een ander leven te leven. In contact met de natuur en de Native Americans. Vooral de medicijnman van de stam leerde hun veel. Een ziener, iemand met oeroude wijsheid en kennis. Hij inspireerde hen tot het maken van hun film: een zoektocht naar mensen zoals hij op alle continenten van de wereld. Wisdom KeepersEarth Keepers, mensen die in volledige verbinding met de natuur zijn. En die een belangrijke boodschap hebben, juist voor de tijd waarin we nu leven.

Daar zat ik op de redactie, tot tranen geroerd en tot in m'n ziel geraakt. Die film moet ik zien, dacht ik. Dit gaat over iets wezenlijks.

Gisteren was het dan eindelijk zo ver, bij het filmhuis van Apeldoorn had ik kaartjes gereserveerd, en gelukkig maar. Niet zomaar een film: mensen stonden tot buiten in de rij om 'm te kunnen zien. Overal waar Down to Earth wordt getoond (op uitnodiging van het publiek, in filmhuizen) wordt de film ingeleid door een spreker of spreekster, en naderhand kan het publiek nog even blijven om vragen te stellen en ervaringen uit te wisselen. Er zaten mensen die de film voor de tweede, derde en zelfs vierde keer zagen.

Niet zomaar een film. Voor mij geeft hij de essentie weer van wat ik met Appaloosa Spirit wil doen. Ook mijn heerlijk nuchtere en stiekem heel gevoelige wederhelft was geraakt.

 Filmpje kijken? Deze kan ik dus van harte aanbevelen. 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0