Beweging

 

“Ik wil ze allebei kunnen zien.”

De vrouw die ik als representant voor mezelf heb gekozen, loopt een stukje naar voren. Ze zoekt naar de plek waar ze nu wil staan. Ik had haar tussen een vrouw en een man in gezet – de vrouw representeert de hoofdredacteur van een tijdschrift waarvoor ik werk als freelance eindredacteur, de man representeert 'coaching met paarden'.

Mijn representante gaat zo staan dat ze zicht heeft op allebei de personen. Op 'eindredactie' en 'paardencoaching'.

“Zo heb ik overzicht,” zegt ze. En, bijna onhoorbaar: “Maar het is wel tijdelijk.”

 

Oktober 2016, een opstelling tijdens mijn opleiding systemisch werken. De kwestie die ik wil opstellen: welke keuze moet ik maken? Mijn hart ligt bij de paarden, bij hoe ze zijn, bij wat mij dat geeft, en bij wat ik samen met de paarden andere mensen kan laten ervaren. En dan is er ook de eindredactie, het werk waarmee ik de afgelopen jaren mijn geld heb verdiend. Voor mooie tijdschriften met inspirerende verhalen die voeding voor mijn ziel zijn. Alleen: het werk zelf, het redigeren, is vooral denkwerk, hoofdwerk. En mijn hart en ziel worden geroepen door de paarden en de natuur.

 

Het ene is bekend, gaat me makkelijk af, geeft me enige financiële zekerheid. Het andere is nieuw, werk waarvoor ik heel andere delen van mezelf moet aanspreken en ontwikkelen, veel uitdagender.

 

Is dat niet altijd het geval met grote keuzes? Het ene is bekend en vertrouwd. Het andere nieuw en onzeker. Je weet wat je hebt. Je weet niet wat je krijgt. Zou je dat nou wel doen? Is het niet verstandiger om gewoon te blijven doen wat je al deed? Maar als het je hart is dat roept...

 

De begeleider van de opstelling stelt voor dat ik zelf in de opstelling kom, op de plek ga staan waar mijn representante is gaan staan. Ik schiet even vol. Ja, zo is het, zo voelt het precies: ik sta tussen de twee keuzes in.

En hoe gaat het ondertussen met de representanten? De hoofdredacteur is welwillend naar mij toe, en gefocust op het tijdschrift dat ze maakt. De paardencoaching-man voelt zich prima en heeft zoiets van: kom je nog?

 

Uiteindelijk is er maar één beweging mogelijk. Ik bedank de hoofdredacteur voor onze fijne samenwerking en ga naast de paardencoaching staan. Het voelt goed, maar wel spannend. Spannend en goed.

 

Wat de opstelling liet zien, is precies de beweging die ik de afgelopen maanden heb gemaakt. Ik wilde minder eindredactiewerk doen en ben het toch juist méér gaan doen. De keuze voor allebei: redigeren én coachen.

 

Totdat ik zo sterk voelde dat ik mijn krachten aan het inhouden was door nog vast te houden aan de 'zekerheid'. Zo sterk dat ik vandaag de knoop heb doorgehakt. Zodat ik al mijn liefde en creativiteit in Appaloosa Spirit kan gieten. Spannend? Echt wel. Goed? Ik hoop het. Ik ga ervoor.   

 


Commentaren: 0 (Discussie gesloten)
    Er zijn nog geen commentaren.