Gouden paard

Ga jij maar op Paulien.” Ik herinner me geen van de manegepaarden waarop ik reed toen ik tijdens mijn studie journalistiek in Zwolle eens een tienrittenkaart bij de plaatselijke manege had gekocht. Alleen dit herinner ik me: dat de instructeur zei dat ik maar op Paulien moest gaan. Dat was wel een fijn paard voor mij deze les. En van Paulien zelf heb ik nog een beeld, een gevoel. Niet heel duidelijk, maar toch.

 

Pas jaren later kwam deze herinnering bij me terug. Ik had inmiddels een eigen paard, Oberon, en ik was net verhuisd naar een mooi Drents dorpje (ook wel bekend als Havelte). Achter het huis was een stukje land waar ik Oberon mocht neerzetten. Maar een paard is een kuddedier, dus er moest een maatje voor hem bij, besloot ik. De vrouw die Oberons hoeven bekapte, wist misschien wel een geschikt paard. Een merrie die jarenlang op een manege voor gehandicapten in Zwolle in de lessen had gelopen, en die nu toe was aan haar pensioen.

Dat was Paulien. Dezelfde Paulien.

 

Ze arriveerde als eerste met de trailer op haar nieuwe plek. Vlak daarna kwam Oberon aan. De rangorde werd meteen uitgemaakt: Paulien was de baas. Misschien wel omdat ze als eerste was aangekomen. Maar een poos later, toen de paarden verhuisden naar een grote wei waar al een kudde paarden liep, leek Oberon ineens wakker te worden: hé, er zijn concurrenten, en dit is mijn vrouw! Toen nam hij de leiding over en deed hij z'n uiterste best om eventuele kapers op de kust uit de buurt van zijn merrie te houden.

 

Paulien was 21 toen ze bij ons kwam en het eerste jaar had ze zoiets van: laat mij maar met rust. Ze moest duidelijk bijtrekken van haar werkende leven op de manege. Had waarschijnlijk net iets te lang doorgelopen met net iets te zware ruiters op haar rug. Fysiek en mentaal had ze tijd nodig om bij te komen. Daarbij kon ze heel erg 'nee' uitstralen als ze iets niet wilde :) Ze kon enorm koppig zijn. Als ze ergens niet heen wilde dan was ze daar héél duidelijk in. En zuur kon ze ook zijn. Ze had altijd al flinke singelnijd gehad, oren in de nek en willen bijten als de buikriem van het zadel werd aangehaald. Afblijven! Vast en zeker voortgekomen uit fysiek ongemak. Rijden deden we bijna nooit, ik heb misschien twee keer op haar rug gezeten. Af en toe ging ze mee op een bosritje met andere paarden en dat vond ze wel leuk. Maar alles wat leek op 'werk', hoefde voor haar echt niet meer (en geef haar eens ongelijk).

Het duurde een poos, maar mettertijd werd ze toegankelijker, zachter. Begon ze het fijn te vinden om contact te maken.

 

Rusteloos als ik was, verhuisde ik met enige regelmaat, en de paarden moesten maar in die onrust van mij mee. Zo woonden ook zij op verschillende plekken, de ene fijner dan de andere. Mooi moment was toen ik op de Veluwe woonde in een chaletje. De paarden stonden op een pensionplek die qua voeding niet helemaal je dat was (er is altijd wel wat als je je paarden niet op je eigen manier kunt houden, het is altijd wel ergens schipperen). Ik had een prettiger plek voor ze gevonden, dichter bij mijn chaletje ook, en ik besloot de paarden zonder trailer te verhuizen. Rijdend op Oberon dus, met Paulien als handpaard. De route ging dwars door het bos. Prachtig. Soms reden we, soms liep ik stukken met de paarden, en ondertussen moest ik op de kaart bekijken of we op de goede weg waren. Het was niet alleen maar idyllisch, ik herinner me dat ik uit stress flink stond te foeteren toen we een weg moesten oversteken en de paarden het veel drukker hadden met gras uit de berm eten dan op een veilig moment met mij meelopen – had ik de ene snoet met moeite uit het gras omhoog gehesen, dook de volgende er weer in. Maar, al met al, niks mooier dan in de natuur onderweg zijn met paarden.

 

Ik ontmoette mijn vriend, we gingen samenwonen in zijn boerderijtje en de paarden verhuisden natuurlijk mee. Paulien kreeg last van een ontstoken oog. Dat werd smeren met zalfjes, wat bijna niet te doen was. Het bleek maanblindheid te zijn en uiteindelijk verloor ze het zicht in haar oog. In die tijd raadpleegde ik soms dierentolk Mariët, als ik vragen had over de dieren en ik graag van henzelf antwoorden wilde krijgen. Zij hielp me ook zelf steeds meer met mijn dieren te communiceren. Paulien vertelde via Mariët eens dat het haar ook fijn leek om een 'eigen' mens te hebben, iemand die er helemaal voor haar was. Het ontroerde me dat ze dat aangaf. Maar het kwam niet echt in me op dat ík die persoon kon zijn. Want ik 'had' Oberon al. Oberon was 'mijn paard', mijn alles, en Paulien was vooral het maatje van Oberon. Zo was het voor mij. Een echt heel diep contact had ik al die tijd niet met haar gevoeld. Maar door de telepathische boodschappen van Paulien die ik door de hulp van de dierentolk kreeg, begon dat te veranderen.

 

We waren opnieuw verhuisd, naar ons huis in Dedemsvaart waar voldoende land bij was om de paarden aan huis te kunnen houden. De kudde werd wat groter en ik kwam wat losser van Oberon. Kon hem meer paard laten zijn, toen ik zelf een gezin kreeg.

 

Het contact met Paulien veranderde toen ze in een gesprek samen met de dierentolk aangaf dat ze in de laatste fase van haar leven was gekomen. Ik weet inmiddels dat als een dier aankondigt dat het zal gaan sterven, dit niet hoeft te betekenen dat het direct gebeurt. Bij Paulien duurde dit proces een paar jaar. Maar door deze aankondiging gebeurde er iets. Ik besefte hoeveel ik eigenlijk om haar gaf. Ik begon haar te zíen. De gezondheidsproblemen met haar ogen hadden te maken met zien en gezien worden, en ik begon Paulien te zien. Voor wie ze was. Mijn hart ging open voor haar. Ze werd mijn gouden paard. Mijn meisje.

 

We kregen een heel mooi, zacht contact. Soms konden we bij elkaar staan en dan was het alsof we samen in een bubbel waren. Een soort meditatieve staat. Eens heeft ze me zelfs een chakrahealing gegeven, ik zal het nooit vergeten. We stonden bij elkaar, en ineens was het alsof er een blokkade in mij losschoot, waarna de energie in me begon te stromen. Overduidelijk voelbaar. Ongelofelijk wat paarden voor ons kunnen doen, als we luisteren, de ruimte geven en toelaten. Ongelofelijk wat Paulien voor mij heeft gedaan.

 

Een nieuw paard kwam in de kudde, Khaleesi. Een merrie. Oberon had nu ineens twee vrouwen om zijn aandacht over te verdelen, en dat deed hij heel elegant, al was wel te zien dat hij het soms best een vermoeiende business vond :) Op een dag kwam bij mij het besef: Khaleesi is gekomen om Pauliens plek over te nemen. Dat sloeg behoorlijk in. Ik had vaak moeite met Khaleesi. Ze kon verschrikkelijk fel uitvallen tegen Paulien, die nu onderaan in rang in de kudde was geraakt en door haar leeftijd en fysieke ongemakken steeds hulpbehoevender werd. Door haar blindheid aan een oog kon ze vooral als het donkerder werd de afrasteringen niet goed meer onderscheiden, waardoor ze nogal eens tegen de draden (zonder stroom gelukkig) aan liep. En ze durfde niet goed naar alle plekken toe waar ik hooi neerlegde, zodat ik er steeds op moest letten of ze wel genoeg hooi kreeg. De paarden standaard uit elkaar halen was voor mij geen optie, ze waren een kudde.

 

Toch was het goed zoals het ging. Khaleesi nam inderdaad steeds duidelijker de voormalige positie van Paulien in. En Paulien nam geleidelijk meer afstand van het fysieke leven. 

Uiteindelijk is ze overleden toen ze niet goed herstelde van een slokdarmverstopping. De dierenarts is gekomen om haar in te laten slapen. En het was goed, het was vredig. Ze is 30 jaar geworden, althans volgens haar paspoort. In werkelijkheid waarschijnlijk iets ouder.

De laatste dag, de laatste uren waren we heel close. Ik was veel bij haar en nam haar leven met haar door. Zoveel kinderen en volwassenen heeft ze blij gemaakt met de paardrijlessen op de manege. Voor zoveel mensen betekende ze iets – een van de vrijwilligsters op de manege was en is haar grote fan. En ik werd dat uiteindelijk ook. Het heeft even geduurd voordat ik het kon voelen. Voordat ik haar herkende. Voordat ik haar zag. Nu gaat ze nooit meer uit mijn hart.

 

 

Ik zie en voel haar nog steeds, als ik me daarop afstem. Dan is het contact met haar er. Tijdens een diercommunicatiegesprek heeft ze eens verteld dat ze na haar overlijden mijn spirit paard zou worden. En dat is ze nu. Lady Paulien.