De boodschap van je lichaam

Toen ik deze schrijfoefening deed, was ik aangenaam verrast over wat er uit mijn pen kwam toen ik mijn lichaam aan het woord liet. Mijn hoofd heeft heel lang de strakke regie gehad over mijn leven, en de verbinding met mijn lichaam... die was er jarenlang nauwelijks. Als meisje was ik gek op dansen (en nog steeds) en ik hield van ponyrijden (ook nog steeds). Voor de rest was bewegen altijd vooral iets wat 'moest'. Om niet dik te worden. 'Bewegen is afzien.' 'Zweten is vervelend.' 'Ik ben niet sportief.' Mijn hoofd had een uitgesproken en niet al te positieve mening over mijn lichaam.

En mijn lichaam zelf? Wat heeft dat nu te melden als mijn hoofd zich er even niet mee bemoeit? Dit schreef ik:   

'Als mijn lichaam het voor het zeggen had... dan had ik plezier in bewegen. Dan zou ik ervan genieten om mijn lichaam aan het werk te zetten. Dan zou ik ervan genieten om alle functies aan te zetten, gewoon genieten van hoe het allemaal functioneert. 

Als mijn lichaam het voor het zeggen had dan zou ik veel bewegen. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat lichamen daarvoor gemaakt zijn. Ik zou lekker werken met mijn lichaam, veel meer dan ik nu doe. Vanuit kicken op de kracht die ik heb, die mijn lichaam heeft. Ik zou me verwonderen over alles wat het kan. Bewegen. Stretchen. Buigen. Kracht zetten, leven, flowen. En als het dan lekker moe is, dan gaat mijn lichaam heerlijk slapen. Opladen, resetten. 

Als mijn lichaam het voor het zeggen had dan zou ik rennen, dansen, springen, lachen, gewoon omdat het kan. 

Als mijn lichaam het voor het zeggen had dan had ik plezier.'

Zo. Steek die maar in je zak, lief hoofd. Wanneer ik deze woorden lees en voel, dan krijg ik spontaan zin om te dansen.

Wat vertelt jouw lichaam je?