over mij

Appaloosa Spirit is opgericht door Ingrid Melenberg (1972).

 

"Liefde voor schrijven en liefde voor dieren zijn twee rode draden in mijn leven. Die twee combineren is de droom die ik wil leven.

 

In 2006 werkte ik op een tijdschriftredactie in hartje Amsterdam, als eindredacteur. Drie dagen in de week (want fulltime werken heb ik nooit getrokken). Leuke collega's, een baan met veel toffe extraatjes, in een bruisende stad. Gaaf, toch?

 

Ik werd moe. Steeds moeier. En ik kon me steeds minder goed concentreren op het werk. Ik verlangde naar bij mijn paard zijn. In de natuur zijn. Rust.

 

Het was alsof er in mijn leven altijd twee werelden waren die ik maar niet bij elkaar kreeg. Voor mijn werk en mijn geld moest ik naar de drukke Randstad. En hoe ik wilde wonen, in contact met de natuur, was in het 'buitengebied', ver daarvandaan.

 

Er was altijd een afstand tussen 'waar ik moet zijn' en 'waar ik wil zijn'. Tussen hoofd ('zo moet het nu eenmaal') en hart ('maar dit wil ik eigenlijk').

 

Toen ik zo ongeveer alleen nog maar kon zitten huilen achter mijn bureau, wist ik dat er iets moest gebeuren. Op een ochtend werd ik wakker met een gedachte: ik ga freelancen! Van die gedachte kreeg ik zo veel energie dat ik al snel de knoop doorhakte en ontslag nam.

 

Daarmee was niet meteen alles van-je-hieperdepiep-hoera. Ik was nog steeds verschrikkelijk moe, en een test bij de huisarts wees uit dat ik Pfeiffer had gehad. Herstellen dus. In die zin was het niet handig dat ik mijn baan had opgezegd, want als je geen energie hebt om te werken als freelancer, komt er geen brood op de plank. Het was een lastige periode waarin ik me vaak zorgen maakte om geld. Gelukkig sprong mijn lieve moeder bij als het nodig was. En een vriend leerde me een belangrijke levensles: je verhongert echt niet zomaar. Er zijn altijd mogelijkheden.

 

Tegelijkertijd weet ik nog hoe heerlijk het voelde toen ik eindelijk durfde toe te geven aan wat mijn lichaam nodig had. Slapen. Overdag gewoon in bed gaan liggen en slapen. Mezelf de tijd gunnen om uit te rusten. Ineens kon ik me dan zomaar, met een tijdschrift, de kat en een kop thee op de bank, even zielsgelukkig voelen.

 

Al ben ik nog steeds wel een beetje een neuroot, in die periode heb ik veel van mijn controledwang losgelaten. De zelfopgelegde lat móest wel minder hoog. En hoe beter ik kon luisteren naar wat ik wilde en waar ik blij van werd, hoe leuker mijn leven werd. Mijn leven ging steeds meer passen bij wie ik van binnen ben.

 

Ik kreeg fijne freelance opdrachtgevers: Yoga Magazine, Happinez, soms ook Psychologie Magazine. Heerlijk om al die mooie verhalen te lezen, redigeren en daar ook nog voor betaald te worden :)

 

Toch bleven de paarden me roepen. Ik maakte kennis met paardencoaching, en opstellingen met inzet van paarden. Wow! Dat was geweldig. Wat er met mensen gebeurde als ze luisterden naar wat de paarden hen wilden vertellen. Wat de paarden, vanuit vrijheid en respect voor hun wezen, aan mensen wilden geven. Het raakte me diep en het was ook alsof ik het 'herkende' om zo met paarden te werken. Dit was waar ik naar had verlangd.

 

Weer kreeg ik moeite met me concentreren op het eindredactiewerk, het 'hoofdwerk'. Weer gaf mijn lichaam aan dat ik moest luisteren. Na veel getwijfel (Weegschaal hè) hakte ik opnieuw een knoop door: ik wilde echt helemaal gaan voor het coachen samen met mijn paarden. Dat heb ik een poos gedaan, me er helemaal op gestort. Inmiddels is de weegschaal weer ergens in het midden uitgekomen: ik redigeer, schrijf én leef met de paarden. 

 

Dus hier ben ik nu. Na meer dan twintig keer in m'n leven te zijn verhuisd (innerlijke onrust? ik?) neergestreken op een prachtig plekje. De paarden bij huis, het bos in de buurt. Mijn plek gevonden, al zit het (onder)zoeken ook in mijn bloed. Mijn gevoeligheid, die zich zo lang heeft verstopt, mag ook een volle plek krijgen. Die is juist in het schrijven en in werken met mensen en paarden een kwaliteit.

 

Het volgen van mijn pad blijft spannend: ik moet en wil dat pad zelf creëren, en heb dus ook te dealen met de 'beren' die ik onderweg soms tegenkom. Dat is het waard. Ik heb mijn hoofd en mijn hart op één plek samengekregen. Ik mag van mezelf doen waar ik happy van word: schrijven, buiten zijn, verbonden zijn met de paarden. En dat ook nog met anderen delen! Als ik mensen dat, samen met mijn paarden, mag laten voelen: dat je goed bent zoals je bent - dat het hier en nu oké is - dat je wens vaak veel minder ver weg is dan je denkt - dat je naar jezelf mag luisteren... dan ben ik heel blij."

 

 

Ingrid in lijstjes 

 

Opleidingen (onder andere): School voor de journalistiek * Jaartraining Sjamanistisch Coachen met Paarden * Bijscholing cognitief coachen met paarden * Opleiding Systemisch Werken * NLP Practitioner * Telepathische communicatie met dieren (diverse cursussen & workshops) * Communiceren met paarden via lichaamstaal (diverse cursussen & workshops) * Astrologie (diverse cursussen & workshops) * Jaaropleiding aromatherapie * Medicijnwieltraining (Inca-sjamanisme) * Jaaropleiding Nederlands sjamanisme

 

Niet zo goed in: praten over koetjes en kalfjes, grondig huishouden, op tijd bij school zijn met mijn jongetje

 

Gek op: mijn mannen (1 kleine, 1 grote), Cooper (de hond), Tony C. (vaste minnaar), Scandinavische thrillers & Engelse detectives, dagboekschrijven, dansen, gesprekken over hoe het nu écht gaat